خوشبخت سلیمانی
خوشبخت سلیمانی
اا
خوشبخت سلیمانی ' پنج سال است "عکس زیبایش همه جا هست; درقاب ها، بنرها، پوسترها، اینجاها، آنجاها، کانتکت ها، درشماره موبایل ها در صفحات گوشی ها، پشت شیشه ی ماشین ها، روی طلق موتورها، مسجدها حسینیه ها هیئت ها، پایین ها بالاها وسط ها، تسلیت ها، تبریک ها اتاق ها، جلسات اینوری ها آنوری ها هیچ وری ها.
کلیپ ها، احساس ها "یادش " هم همینطور هست دردل خیلى ها؛ علمی ها، فکرى ها، معرفتى ها، حوزوى ها، دانشگاهی ها، دکترها مریض رییس ها، مرئوس ها، خاص ها ا عامی ها، جنوبی ها، شمالی ها،. غربی ها، شرقی ها بچه ها، نوجوان ها، جوانها، میانسال ها، پیرها، فرتوت ها.
دخترها پسرها پدرها مادرها مذهبی هاءلا مذهب ها، خیلی مذهبی ها، خیلى لا مذهب ها، مومن ها، بى ایمان هاء.. در پیاده روى ها، تندروى ها کند روی ها، نرفتن ها.
"نام واسمش " هم هست برزبان ها، توییت ها، استورى ها، استاتوس ها، منبرها، تریبون ها، شعرها، مداحی ها، مطلب ها، مثال ها، اشاره ها کنایه ها مصاحبه ها، بغض ها، – افسوس ها، دریغ ها، جایش خالى ها. اما " رسمش " نه!
نیست در خیلی هاءخیلی هاءخیلی ها " اگر نتوانیم درست و دقیق در خودمان پیدا کنیم دراین پنج سال که کم زمانی
نیست!
وبراى خودش یک دوره ی " کارشناسی " گرفتن است… چه اموری رااز شهید سلیمانی " که مُراد و محبوب وآقایش فرمود " مکتب " است ومحل آموختن ودرس گرفتن " آموختیم " و در خودمان " محقق " کردیم ; هنوز هیچ رابطه ی حقیقی و معقولى " برقرار نشده است بین "ما واو "۰.
همینطور زیرکانه "شیطان ووهم " مشغول مى کند انسان رابه یک حقیقت که هم مشغول باشد وبازى کندهم "هیچ " بهره اى نبرد ودر وجودش تغییری حاصل نشو د… همینطور است که ولیُّ خدا توسط اطرافیانش " مظلوم " می شود نه توسط دشمنانش!
دشمن مظلوم نمی کند!
بلکه مظلوم را " شهید " می کند..
خوشبخت " سلیمانی ".
خوشبخت.
" سلیمانی ها" دلم هوای توکرده، بگو چه چاره کنم ۰.